entzun.eus

Musika albisteak
eta agenda astero
zure postontzian!


| Sindikatu - RSS | Testu tamaina AAA

Kronika Zuzenak

bidali zure kritikak Bidali zure kritikak
Urko Ansa 2012ko azaroak 10

BEC (Barakaldo) BECATU Rock Jaialdia

Zuloak. Argazkia: Urko Ansa. Zuloak. Argazkia: Urko Ansa.

Klikatu argazkien gainean handiago ikusteko
Bost talde, zein baino zein boteretsuago. Gazteak edo hasiberriak batzuk, goi mailan urteak daramatzatenak besteak. Bost talde eta lau probintzia (Bizkaia, Gipuzkoa, Nafarroa eta Lapurdi), euskaraz kantatzen, gure hizkuntzak BEC okupatu zuen gaua bezala oroitua izango den honetan. Jaialdiaren inguruan era guzietako iritziak irakurri ahal izan badira ere, euskal rockarentzat egun garrantzitsua zela ezingo genuke ukatu, eta Entzun! han izan zen, behar zuen moduan.
Uste baino ikuslego gutxiago bildu bazen ere, bi alderdi positibo nabarmendu nahi nituzke: hanka sartzeko beldurrik gabe, esan nezake egun honetan neska dezente gehiago zeudela mutilak baino. Eta hau rock kontzertuetan zein zaila den kontuan hartuta, benetan datu harrigarria da. Eta, bestetik, jendearen gaztetasuna aipatuko nuke: gehiengoa oso-oso gaztea zen, eta adin txikikoak gehiengoa ote ziren ere susmatzen hasi nintzen, nahiz eta azken datu hau ziurtzat ematen ausartzen ez naizen.

Willis Drummond lapurtarrak mundua jatera irten ziren, ohi duten bezala. Gau honetan aukera paregabea zuten Iparraldeko rockaren balioa milaka pertsonen aurrean ezagutarazteko, eta aprobetxatu zutela esatea gutxi da: lau mutil hauek jartzen duten gogoa eta energia, soilik beraien abestien mailarekin konparatu daiteke. Besteak beste, Haustura, Non daude, Noiz da gero edo Ez da izango super azeleratuaren bitartez, hard rockaren zaleen talde kuttun bilakatzen ari dira. Eta bada garaia Iparraldeko talde batek Hegoaldea berriz ere hankaz gora jartzeko. Teknika bikainak eta koru harrigarriki boteretsuek, taldearen bizipoza eta energiari batuta, koktel lehergarri bat osatzen dute. Gauzak ondo irten ezkero, gailur handietara iritsi behar lukete.


 
Jarraian zetorrena ez nuen inola ere espero; Zuloak. Lehenik eta behin, argi utzi behar dut Zuloak filma ez dudala ikusi. Diskoa badaukat, ordea, eta maila onekoa iruditzen zait. Baina zuzenean nola defendatuko ote zuten pentsatzerakoan, ez nuen horrelako ekaitzik espero: Tania De Sousa lurrikara baten modukoa da, energia agortezinekoa dela dirudi eta bere pose eta mugimenduek edonor txunditu dezakete. Hitz gutxitan, dena dauka: irudia, gogo eta ahal izugarria eta, guztiaren gainetik, ahotsa. Erregistro anitzekoa: latza eta oldarkorra batzuetan, leuna besteetan... sakontasun berezi batez hornitutakoa beti. Ursula Strongek estilo berezi bat daukala uste dut, eta atabalekin sortzen duen feelingak nortasun handia ematen dio taldeari. Izaskun Muruagak gitarrari sua ateratzen dio, bere ile luzea eta pose heavyek lagunduta, espektakulu hutsa delarik. Nekez topatu genezake hau bezalako hirukoterik. Esan bezala, kontzertua hasi baino lehenagoko zalantzek gutxi iraun zuten: Damutu igandean eta Zoaz beherarekin hasi ondoren, izan nezakeen erresistentzia guztia hautsi zen. Orain gozatzea besterik ez zen geratzen, momentu bakar batean ere jaitsi gabeko erritmo biziak bultzatuta. Beti jai, Ez duzu ulertu deus (aparta, Tania!), Botak jantziko ditut (taldearen onenetakoa), Atera eta sartu, Celebrity fan bat, Jeloak jota (beste artelan bat, bere erritmo aldaketa eta ahotsaren erregistro ezberdinekin) edota The Troggsen Wild thing klasikoarekin (jatorrizkoa baino azkarrago, noski) mundua haien oinetara jarri zuten, zentzu artistikoan. Ikuslegoa, dena dela, nahiko geldirik nabaritu nuen, eta ez zirudien abestiak ezagutzen zituztenik. Surfin Kaoseko Koldo Soret igotzeko momentua iritsi zen. Izan ere, taldeak baxu jolerik ez dauka, baina amaierako zatian donostiarra (ordura arte eszenatokiaren albo batean egon zena) izan zuten lagun. 3, 2, 1 Malenkonia eta bisetan Zuloak riot famatua eta American dickek amaiera bikaina eman zioten %100 rock and roll zitala izan zen emanaldiari. Hirukote aparta eta oso kontuan hartzekoa.




Zea Maysek, Era diskoa bi urte luzez aurkezten egon ostean, bira honen azken kontzertuetako bat egin zuen. Disko honen kalitatea ikusita, arrakasta merezi dutenaren zalantzarik ez daukat. Isolatutako uharteak izan zen lehena izateko aukeratu zutena, Morphina diskoko Abiadura handian ezagunaren aurretik. Esan genezake ia etxean jokatzen zutela, eta hori nabarmen geratu zen kontzertuan zehar. Osoa, Morphina hunkigarria, Elektrizitatea eta Aske, adibidez, beste taldeek imitatzeko oso zailak iruditzen zaizkit, Aioraren ahotsa eta taldekideen estiloa arrunt bereziak direlako. Hondoratzen, Gorputz pentsamendu huts eta Negua joan da ta ederrarekin bizitutako momentuak ahaztezinak izan baziren, zer esan Hondarretik ondarroara, Kukutza III eta Besterik ez naizekin sentitutakoaz, ikuslegoa oso hunkituta ikusi genuen momentuak izan baitziren. Indarra eta bihotza, potentzia eta sentsibilitatea ezin hobeto uztartzen duen laukote bilbotarrak (aipamen berezia Asierrek atabalei ematen dion egurrari, Rubenen estilo eta originaltasunari eta Pituren gitarra hiltzaileari) bere estiloa perfekzionatzea lortu du: eta melodia eta rock indartsuaren artean lortutako oreka gero eta urrunago eramaten ari da. Gutako asko jada Zea Mays-en hurrengo diskoaren zain gaude.




Berri Txarraken txanda zen orain. Taldeak urte dezente daramatza puntan, eta jatorrizko partaide bakarra Gorka Urbizu den arren, David eta Galderren sarrerak taldea inoiz baino urrunago eraman dutela pentsatzen dut. Dena den, azken lanaren (Haria) soinuak abestiak itotzen dituela uste dut, eta Payola-rekiko atzera pausu txiki bat izan dela iruditzen zait. Zuzenekoetan, ordea, hirukotea makina soniko baten modukoa da. Galderrek baterian taldeari ematen dion bultzada, Daviden baxu omnipresentea eta Gorkaren riff mardulek beste dena egiten dute. Baina hau guztia, haiek gabe, ez litzake posible izango: konposizioetaz ari naiz. Abestiak izan dira talde nafarra hain gora eraman dutenak. Beraien betiko klasikoek (Elorrixo, Ez, Oreka, Stereo, Min hau) azken bi diskoetakoen alboan konbinazio oso polita egiten dute. Haria diskoko abestiak, bestalde, zuzenean grabazioan baino askoz ere urrunago iristen direla uste dut (Albo kateak, Harra, Iraila...), eta Payolakoak bi aspektuetan ezin hobeto defendatzen dute beren burua (Maravillas, Folklore...). Dena dela, azken lan horretako astun eta gogorrenak faltan hartzen ditut gaur egungo errepertorioan. Bisetan, Ikasten, Betiko leloaren betiko leloa eta Denak ez du balio indartsuek kontzertu perfektu honi ginda jarri zioten.




Azken taldea, Esne Beltza, ez nuen ikusi bi arrazoiengatik: bata, ordutegietan zegoen atzerapena jada oso handia zelako, eta bestea, hainbeste denbora itxaron arazi zigutenez, jada oso berandu egin zelako. Penaz, baina etxera joan behar izan genuen. Esne Beltzarekin, Zea Mays eta Berri Txarrakekin izango zen, ziur, jende andanarik handiena. Willis Drummond eta Zuloakekin (lehen bi taldeak) oraindik jende guztia sartu ez bazen ere, aukera paregabea izan zen bi talde hauentzat hainbeste jenderen aurrean aurkezteko.
Etorkizunari begira, antolatzaileek jaialdia gehiagotan egiteko aukera zabalik utzi zuten. Baliteke, beraz, datorren urtean beste euskal rock jaialdi handi bat ospatzea leku honetantxe. Eta baliteke, nola ez, www.entzun.com hor izatea.
bidali zure kritikak Bidali zure kritikak
Erlazionaturiko edukiak
Bidali zure iruzkina


kaptxa

bai, ezagutzen dut datuen erabilpen politika eta onartu.

bai, entzunen buletina astero jaso nahi dut.