entzun.eus

Musika albisteak
eta agenda astero
zure postontzian!


| Sindikatu - RSS | Testu tamaina AAA

Kronika Zuzenak

bidali zure kritikak Bidali zure kritikak
Urko Ansa 2015-9-19

Recinto festivo La Era (Oviedo) FAAN FEST

Iggy Pop. Argazkia: Janire Etxabe. Iggy Pop. Argazkia: Janire Etxabe.

Klikatu argazkien gainean handiago ikusteko
Esan eta egin: FAAN FESTen bigarren edizio honetan aurrekoa gainditzea lortu dute. Giro paregabean bizitua, rockzale amorratuen gotorleku izan zen Carlos Tartiere futbol zelaiaren kanpoko karpa. Gogora dezagun Derrame Rock jaialdia bera hementxe ospatu zela hainbat urtetan zehar, duela ez urte asko Ourensera pasatu zen arte.

5.000 zale bildu ginen han, antolatzaileen arabera. Kartela ikusita, gutxi iruditzen zait, baina horrelako gauzak ikusten ohituta nago, Black Sabbathek 1998an Donostian egin zuen kontzertuan bezala, non 6.500 ikusle bertaratu ginen. Oviedora iritsi, hotela topatu eta kontzertuaren gunera iritsi ginenerako Helltrip asturiarrek amaituta zuten beraien saioa. Pena handiz bazen ere, The Wizards bilbotarrak ikusteko prestatzen hasi ginen. Bilbao Hiria Lehiaketan iazko garaileak izan ziren Metal arloan, eta oholtza gaina beraien eremu naturala dela argi utzi zuten. Taldeak bi urte baino ez dituen arren, lehendik pilatua duten esperientzia sobera nabaritzen da, batez ere Ian Mason abeslaria. Taula gosez amorratuta, alde batetik bestera mugitu, poseak egin, bizarra garagardoz busti, eta ahots boteretsuaz (orain guturala, gero lodia) sutan jarri zuen karpa, oraindik jende gutxi bazegoen ere. Ondo eraikitako abestiak, gitarra lan osatua eta koordinazio bikaina duen talde honek, ingelesez abesten du. Soinua ez zen batere ona izan (aurrealdean behintzat), oso ozena baitzegoen eta hitzak ez baikenituen ia ulertzen. Dena den, bilbotarrak metalik gogorrenaren lurrak zapalduaz oso gora iritsi dira. Orain zorte apur bat beharko dute musikaren mundu gorabeheratsu honetan bizirauteko.

Capsula inoiz ikusi gabeak nituen, eta itzelezko gogoa nuen arren, ez nuen espero halakoa izango zenik. Zer zen hura? Hirukote argentinarra, dakizuen bezala, duela hamarkada bat baino gehiagotik Bilbon bizi da, eta zuzenekoetan duten fama guztiz justifikatua da. Are gehiago: espero nezakeen guztia gainditzen du. Posible al da, abeslariak (Martin Guevara) horrelako presentzia eszenikoa izatea, ero moduan gitarra jo, abestu eta era berean geldirik egon gabe egotea? Bateria joleak (Guanche) metronomo bat dirudi: zehatza, baina era berean pasiotsua eta zitala. Eta Coni Duchess, bere instrumentuari sua ateratzen dion bitartean mugimendu harrigarriak egiten dituena. Baxuari amodioa egiten dio, belauniko oholtzan mugitzen da, ilea airean mugituaz, eta hori dena irribarre bihurria galdu gabe. Suzko errepertorioak beste dena egin zuen: Voices Underground, Dark Age Seven Crimes ere jo zutela uste dut. Taldea gehiegi ezagutzen ez nuen arren, abestiak ikasteko Hotsak zigiluarekin ateratako zuzenekoa hartu nuen erreferentziatzat, eta bide onetik ibili nintzen. Guztiak amets bat zirudien, eta baxuaren oinarri sendoak dena markatu zuelakoan nago. David Bowieren bertsiorik ez oraingoan, ezta beharrik ere. Communication, bere performance eta luzapen guztiarekin, izan zen denetan eraginkorrena niretzat. El infierno bizkorra eta orgiastikoaren bidez klimaxa lortu ondoren, Dead or Alive-rekin agurtu gintuzten. Hemendik aurrera beste fan sutsu bat lortu dute nirekin. Musika oso erritmikoa, frenetikoa, arima mozkortzeko modukoa.

Onartzen dut Diamond Dogs-ek osagarri oso erakargarriak dauzkala: 70etako musika, oinarri blueseroa, The Faces-en soinua eta Rod Stewarten bakarkako hainbat lanen egiteko modua. Instrumentista onak eta ospea. Baina ez dakit ziur zergatik, ez naute inoiz harrapatu. Ez dut The Facesekin sentitzen dudana errepikatzerik lortzen. Sulo frontman eta abeslariak ondo egiten du bere lana, ahots bikaina dauka, baina Ez diot karisma handirik nabaritzen, eta musikari bikain guzti horiek ez dute eztanda eszeniko handirik lortzen. Bezperan Gasteizko Helldoradon jo izanak nekatu ote zituen ere pentsatu nuen. Stop barking up the wrong tree dotorearekin hasi ziren, eta espero bezala Goodbye, Miss Hill, Honked!, Charity Song eta Black Ribbons (for Magic) izan ziren hurrengo laurak. Ikuslegoa pozez zoratzen ikusteak poztu ninduen, dudarik gabe, Anywhere Tonight bizkorrarekin gertatu zen bezala. Horretaz aparte, uste dut jaialdi honetan, hainbeste talde oldarkorren artean, apur bat lekuz kanpo egon zirela.

Turbonegro ikustea beti da parranda, kaa eta dibertsioa izatearen sinonimoa. 7 urte neramatzan Norvegiar hauek ikusi gabe, eta haien show bikainarekin gozatzeko gogo itzela nuen. Azken urteetan aldaketak egon dira: Hank Von Helvete abeslaria jada ez dago taldean (2010ean utzi zuen). Dena den, eta zalantzak banituen ere, abeslari berria (uste dut Duke Of Nothing deitzen diotela) frontman aparta da, eta emanaldia aurrera atera zuen. Galtza bakero motzak, zapata marroiak, galtzerdi zuri luzeak, niki horia eta txapel beltza, tatuaiez leporaino jositako tipoa, harrigarriki moldatu zen. Rock zartada itzela eskaini zigun, bere kideekin batera.

Hainbeste maitatu dudan talde honekin objektiboa ez izatearen arriskuak onartzen baditut ere, itzela izan zen eta jende guztia flipatzen ari zen. Haietako askok ziur lehen aldiz ikusi zituztela, gainera. You Give me Worms, All my Friends are Dead edo Are You Ready (for Some Darkness) berme hutsa dira. Gitarrek eta atabalek ez dute gupidarik, soinua izugarria da. Abeslariak eta Happy Tom baxu joleak asko hitz egin zuten, batez ere azken honek, gazteleraz nahiko ondo egiten baitu. Era guztietako txantxak, batzuek backstagean zegoen Iggy Popi zuzenduak, besteak espainiar ereserki berri bati eskainiak (cocana , Europe taldearen The Final Countdown oinarritzat hartuta), eta auto parodia eta umore asko. Ez dezagun ahantzi tipo gogorrak direla, baina, era berean abesti oso dantzagarriak dituztela, glam rockaren eragina barne. City of Satan horren lekuko. Mister Sister, Blow me (Like the Wind), Wasted again eta klasikorik handienetako batzuk (Get it on eta I Got Erection mitikoak) ere entzun ahal izan genituen. Euroboy gitarra jole solistak, bere linfoma dela eta, oso argala badago ere, maisuki jo zituen sei sokak, baita pose polit batzuk eskaini ere, Pete Townshenden errotaren mugimendua barne. Azkenik, ez dezagun ahaztu taldearen fan kluba: Turbojugend. Hauetako batzuk (mozorrotuta, noski) Faan Festen ere ikusi ahal izan genituen. Turbonegro bizirik dago, kontuz haiekin!

Iggy Pop AEBtik zuzenean etorri zen Oviedora, Europan kontzertu bakar hau emateko, naiz eta, Oviedoko prentsan irakurri nuenez, jada hiru egun zeramatzan bertan. Oviedon eskaini zuena izugarria izan zen, espero genuena baino oraindik lehergarriagoa. Stooges-ekin ikusi genuenok bagenekien zer geneukan zain, baina ia hamarkada bat pasatu da. Bestalde, gutako asko estatu batuarra bakarka sekula ikusi gabeak ginen. Egun handia iritsi zen, beraz. Stoogesen No Fun eta I Wanna be Your Dog boteretsuekin hasi zen: jendea zoratzen eta Iggy alde batetik besteraino korrika zebilen, gelditu gabe, bere herrena (gero eta handiagoa dena) ia ezkutatzea lortu arte. 68 urterekin horrela ibiltzea, eta era berean, ahotsa forma horretan edukitzea ia ulertezina egiten zait. Dudarik gabe, hau historikoa da.


The Passenger eta Lust for Life klasikoen txanda, eta sinetsi ezinik jarraitzen nuen. Hor zegoen tipoa, bere ile hori perfektuarekin, bigarren abestitik larruzko txupa kendu eta gerritik gora biluzik, ero baten moduan korrika...

The Passenger eta Lust for Life klasikoen txanda gero, eta sinetsi ezinik jarraitzen nuen. Hor zegoen tipoa, bere ile hori perfektuarekin, bigarren abestitik larruzko txupa kendu eta gerritik gora biluzik, ero baten moduan korrika, eta jendeari esku batekin agur egiten. Bakarkako ibilbideko abesti gehiago nahi genituen: Horra hor Skull Ring! Eta ondoren Sixteen! Gure argazkilaria, Janire, lehen abestitik malkoak isurtzen ari zen. Iggy Pop zentimetro gutxitara eduki zuen argazkilarien fosoan. Ikuslego osoa, beteranoa gehienbat, baina gazte batzuez ere osatuta zegoena, benetan gozatzen ari zen bitartean. Ama-taldearen piezek lortu zuten arrakastarik gehiena: lehen aipatutakoez gain, 1969, I need somebody edota Raw Power historikoak. Publikora ere hainbatetan salto egin zuen, duela 5 urte izandako istripuari jaramonik egin gabe. Edozer gauza egin eta kantatzeko gai zirudien. Ezin genuen sinetsi: 2015ean, hau da, 46 urte beranduago, Iggy Pop zaharrak lezioak ematen jarraitzen du. Sister Midnight, Real Wild Child (Wild One), Nightclubbing, Some Weird Sin Gau hartako abestirik luzeena, 8 minututik gorako Mass production obsesibo eta adiktiboa, bluesa dela ere pentsatzen dut batzuetan: bortxatu eta kolpatutako blues brutala. Amaiera aldean, Im Bored, Funtime eta Stoogesen Down on The Street. Iggy berriz ere jendartean, roadiek gora igo zuten arte. Argiak itzali ziren, baina inork ez zuen alde egin nahi. Iggyk, berriz irten, eta Tartzan balitz bezala kolpatu zuen bere bular biluzia. Ikuslegoari keinu eta seinaleak egin, eta berriz erretiratu zen. Hango txistu eta protestak isiltzen ez ziren arren, ez ziren gehiago atera.

Akabo da, behar genuen guztia eta gehiago lortu genuen. FAAN FEST hau sekulakoa izan da, eta zaila izango dute datorren urtean gainditzea. Dena den, hor egoten saiatuko gara.

bidali zure kritikak Bidali zure kritikak
Bidali zure iruzkina


kaptxa

bai, ezagutzen dut datuen erabilpen politika eta onartu.

bai, entzunen buletina astero jaso nahi dut.