entzun.eus

Musika albisteak
eta agenda astero
zure postontzian!


Hemen zaude -> Kritikak / Diskoak
| Sindikatu - RSS | Testu tamaina AAA

Diskoak

bidali zure kritikak Bidali zure kritikak
Antton Iturbe 2013/03/17

The Next Day David Bowie

Rock
Diskoaren azala. Diskoaren azala.

Hamar urteko isiluneak (Bowieren karrerako luzeena) denetarako denbora eman du: osasun txarraren inguruko zurrumurruetarako, behin betirako erretiroaren beldur izateko, agerpen publikoen erabateko murrizketak sortutako ikusmin malenkoniatsurako... Eta, aldi berean, gauzak ondo pentsatu, landu eta kontuz prestatzeko aukera paregabea eman du.
The Next Day disko berria entzutean garbi dago David Bowiek hamar urte hauetan ordu asko eskaini dizkiola. Pazientziaz landu ditu kantuak, ezkutuan, lasai, Tony Viscontiren zuzendaritzapean eta bere konfidantza osoko muskiariez inguratuta. Eta emaitza, Bowieren historia osoko lan bikainenen mailakoa dela esango nuke. Inoiz egin duen hoberena dela ez nuke esango, baina bai osoenetakoa dela eta inspirazioz beteta dagoela.

Diskoa deskribatu eta baloratzeko garaian bi ikuspegi daudela iruditzen zait. Alde batetik, hamar urte hauek ematen duten urruntasun lasaigarriaz baliaturik, bere ibilibide osoaren ukituak dituen errepaso bat bilakatzen da. Berlineko hoztasun elektriko oroitarazlea, 80. hamarkadako hit-ak, Hunky Dory eta Ziggy-ren moduko glam eta pop klasikoak, Scary Monsters-eko deserosotasuna, Heathen eta Reality-ko doinu dotore eta klasikoak denen aztarnak daude hemen.
Eta bestetik, Bowie-k 90. hamarkadatik egin nahi izan duen kutsu gitarzaleko diskoa dela esatera ausartuko nintzateke. Garai hartan Pixies eta Sonic Youth gustokoak zituela esan ondoren Reeves Grabels gitarra-jole trebearekin batera Tin Machine izenpean bi disko eta bere izenpean beste bi (Outside eta Earthling) egin zituen talde horien antzeko soinuaren bila. Baina Reeves-en gitarra miresgarriak oso idiosinkrasia berezia du eta disko hauek erabat markatzen ditu. Disko onak izan arren, ez dut uste Bowieren benetako desioa erabat asetu zutenik.

The Next Day zor hori kitatzera datorrela dirudi. Pixies eta Sonic Youth-en kutsua baitago hemen; beste gauza askoren atzetik talde horien izpiritua alde guztietatik azaltzen da. Baita Morphine, Gallon Drunk eta beste milaka talde garaikideena ere. Eta hau horrela izanik, Bowie berri bat daukagu hemen, bere mutazio berri bat. Ikuspegi honetatik ziur nago gitarra sendoen rockaren alorrean disko honen pareko oso gutxi plazaratuko direla 2013 osoan. Ongi etorri berriz ere, Bowie jauna.



bidali zure kritikak Bidali zure kritikak
Bidali zure iruzkina


kaptxa

bai, ezagutzen dut datuen erabilpen politika eta onartu.

bai, entzunen buletina astero jaso nahi dut.